Араратский блеф  


В Колыбель атеизма Гнездо атеизма Ниспослать депешу Следопыт по сайту

Глагольня речистая Несвятые мощи вече богохульского Нацарапать бересту с литературным глаголом


 
РУБРИКИ

Форум


Новости


Авторы


Разделы статей


Темы статей


Юмор


Материалы РГО


Поговорим о боге


Книги


Дулуман


Курс лекций по философии


Ссылки

ОТЗЫВЫ

Обсуждаемые статьи


Свежие комментарии

Непознанное
Яндекс.Метрика

Для вас со скидками пиломатериалы без дополнительной оплаты.
Авторство: Габриелян Роберт

Араратский блеф


04.08.2016 Статьи/История

«трудно  найти  черную  кошку  в  темной  комнате , особенно  если  её  там   нет»

     Все  слышали  про  «библейский  Арарат» - про  гору, на  которой  будто  бы  остановился  будто  бы  существовавший  ковчег  будто  бы  существовавшего  Ноя, после  будто  бы  произошедшего  «всемирного  потопа»?!

А  теперь  забудем  для  удобства про  все  вышеупомянутые  «будто  бы» и  представим, что  все  это  было  в  действительности: да-да, и  мы  тоже,  не  верящие  в  это,  да  и  во   многое  другое  из  всей  той  инфантильной  чуши, что  имеется  в  библейских  сказонах.

Итак, ковчег  «праведника»  Ноя  остановился  на  горах  Арарата:  поскольку  так  утверждает  сама  библия , мы  далее  «свято»  будем  «веровать»  в  это,  дабы  разоблачение  ещё  одной  чуши  не  «перегородить»  другим.

Следует  «законный»  следующий  вопрос:  а  где  же  находится  та  самая  Арарат («мать  всех  гор» ), не  «затерялась»  ли  она  в  гуще  исторических  событий, не  забыли  ли  её  местонахождение  «неблагодарные»  потомки?

На  первый  взгляд ничего  не  забыто -  туристам  со  всего  света  показывают ту  самую  Арарат, иногда  только,  мельком  перепутывая  с  другим  её  именем – Масисом,  вызывая  лёгкое   недоумение  у  гостей, настолько  же  легко  рассеивая  её  версией  об  изначальной  их  равнозначности, что  на  самом  деле  является  древней (не  более  1,5  тысячелетней, правда…) фальшивкой.

Дело  в  том, что  Арарат, который Масис («Мимино, который –Валико»), имеет  к  упомянутому  в  библии  такое  же  примерно  отношение, какое  древнерусский  город  Ростов  имеет  к  Ростову-на-Дону, но  в  отличие  их  «пары», «Нью-Арарат» Масис  считается  «библейским  Араратом» так  же, как  если  бы  Донской  «Нью-Ростов»  считался  бы  «тем  самым (древнерусским) Ростовом! И  как  поиски  древнерусских  памятников  архитектуры  и  пр. Ростова  были  бы  нелепы  на  территории  Ростова-на-Дону, точно  так  же  нелепо искать  на  Масисе-Арарате  что-то  от  Ноева  ковчега (нет, не  точно  так - не  вдвойне  нелепо, как  есть  с  Араратами - никакого-то  ковчега (и т.п.) не  было изначально!).

Ну  и  каким  же  образом  была  развёрнута  подобная  афера?

Начнем  с  того, что, во  всяком  случае  до конца  4-го  века (раздел  Армении  между  восточным  Римом  и  Сасанидским  Ираном), нет  ни  единого  упоминания  о  Масисе  как  об  Арарате. Тогда  они  еще  были  разными  вершинами - Масис, которая  представлялась  вавилонянами  как  гора-двойник (это  вершины  Сис  или  Малый  Масис  и  Масис  или  Большой  Масис) и  гора  Арарад, позже  названная  ещё  и  Карду, из-за  названия  области, где  она  находится, - Каррона/Кордука (прародина  этнонима  «курды»): Иосиф  Флавий, живший  во  2-м  в. нашей эры, писал, что  к  той  горе  приходят  паломники, чтобы  увидеть  остатки  ковчега  Ноя ( Josephus , Jewish  Antiquities , London ,1966 , p. 400 ).

Вообще – «потопные  горы»  всегда  располагались  значительно  южнее  Масиса (кроме  того , что  не  путались  с  ним) - это  и  Нимуш/Ницир  на  юге  страны  Аратта, где  остановился  не  менее  знаменитый  Утнапишти и  кораническая  гора  Джуди.

Из-за  вышеупомянутого  раздела  Армении  область  Кордука, завоеванная  царем  Армении  Тиграном  2-м  во  2-м  веке  до  н. э. , была  окончательно  отторгнута  уже  к  началу  5-го  века - именно  с  той  поры  же армянские  церковники, пользуясь  ослаблением  исторической  памяти  народов  Армении, заявили  о  собственнооткрытом  туристическом  объекте (паломничество – туризм  древних) – Масисе как  об  Арарате.

Конечно, читать  умеющие  могли  заметить  эту  несуразицу - все  авторы  «до  того»  пишут  одно, после – не  совсем  то…

Абюденос, Беросос, Евсебиос  Кесарийский, Иероннимос  Египетский, Иосиф  Флавий  и  др.- историки  неармяне, которые, как  утверждают  нацжулики, не  знали, о  чем  и  что  писали (да  и  с  какой  точностью…). А  как  же  с  армянскими  источниками, неужели  «до  того»  они  то  же  самое  говорили, что  и  после?  Да  нет – ничего  подобного! Ну, а  после  «того» - неужели  все, как  по  команде, стали  писать  то, что  «надо»?

Опять-таки  - нет!

Начнем  с  источника, труды  которого  настолько  же  ценны  для  армян, как  для  греков  ценны  труды  Геродота – с  Мовсеса  Хоренаци:  он, оказывается, ни  о  каком  «Арарате  Масисовском»  слухом  не  слыхивал.  Масис  он  называет  «безымянной  горой», который  якобы  так  был  назван  в  честь  правнука  Хайка (легендарный  «праотец  армян») – Амасии («История  Армении», книга  первая, глава 12).

Обратимся  также  к  не  менее  ценному  источнику  Ашхарацуйцу - обобщенной  средневековой  картографии, авторство  которого  приписывают  Анании  Ширакаци – средневековому  армянскому  географу, математику, историку… Что  же  великий  ученый  Армении  оставил?  Правильно, угадали:  Арарат, как  и  полагается – в  Кордуке, а  Масис(ы)(Сис  и  Масис (большой)) – на  своём  месте и  без  второго  имени…

Хоренаци  и  следующий  автор, о  котором  хочу  говорить – Фавстос  Бузанд. Это  авторы  5-го  века.  Анания (Анеци, Ширакаци) – он  аж  из  7-го  века!  Значит, не  так  сразу, легко  и  быстро  шло  продвижение  модерного  бренда – блефа  Масисского  Арарата…

Но  что  такого  особенного  написал  Бузанд, что  нужно  добавить  к  вышесказанному?

Если  вы, дорогие  иностранцы, окажетесь  в  Армении, то, особенно  верующим  из  вас, наверняка интересно  будет  взглянуть  на  деревянную  дощечку, которая  хранится  в  Музее  Первопрестольного  Эчмиадзина. Эта  «бревнятина» ( ой , извините - священная  реликвия), как  утверждают, является  обломком  того  самого  Ноева  ковчега! Доказательством  этого  считается  история  о  Иакове  Мцбинеци  из  книги  Фавстоса  «Истории  Бузандаран» (все  остальные  повторяют  именно  им  рассказанную  историю, там  же  в  части  «3-е  писание» (Начало ,  глава  10-я). «В  те  времена , великий  епископ  Мцбина … встал  из  своего  города, чтобы  дойти  до  Армянских  гор, до  горы  Сарарад, что  находится … в  гаваре  (области ;-Р.Габриелян) Кордук»…  Дойдя, по  рассказу  Бузанда, до  той  горы, он  на  склонах  находит  вышеупомянутую  деревяшку, и  «уверившись», что  это  и  есть  часть  из Ноева ковчега, возвращается.

Теперь  можем  представить  всю  жалость  и  комичность  ситуации, когда  туристы, особенно  верующие, очарованные  величественным  видом  Масиса, с  восхищением  указывая  на  него, говорят:  «о, это  тот  самый, библейский  Арарат»?  А  местный армянин, «знаток»  истории, сам  настолько  же  обманутый, как  ни  странно, поддакивает  им. Б ольшинство  даже  армян  и  не  подозревают  об  этом: ведь  построили  же  в  своё  время у  села  Акори, на  склонах  «Арарата», церковь  святого  Акопа на  месте, где  Акоп/Иаков  будто  бы  нашел  фрагмент   ковчега (село  и  церковь  провалились  в  пропасть  из-за  землетрясения  1840 году), проклинали  же  восходящих  на  Арарат (Масис)  «святотатцев»  Абовяна  и  Паррота (представители  просветительства  начала  19-го  в.) за  дерзость  восхождения  на  «матерь  мира» (фламандскому  путешественнику  Рубруквису (13-й  в.) именно  так  представили  «Ноеву  гору»), как  бы  хулили  «поднявшемуся  на  собственную  мать!»…

Ведь  Айвазовский, написав  картину  «Ной  спускается  с  Арарата», изобразил  Араратом  Масис?!

Ведь  на  гербе  Республики  Армения, перенятом  от  первого  республиканского  (1918 – 1920 гг. ), именно  на  Масисе  изображен  «злосчастный»  ковчег…

 При  таком  раскладе  я  не  удивлюсь, если  на  горе  Арарат,  которая  находится  в… Австралии  у  одноименного  городка,  вдруг  найдутся  те  же  «мощи»… Право, какая  разница: если  они  нашлись  на  Масисе, где  их  не  должно  было  быть, даже  если  б  Ной  с  его  ковчегом  действительно  существовали, то  почему  им  не  оказаться  в  Австралии?

Кстати,  группа  американцев  нашла  на  Масисе  бревно  в  1949-м  году,  и после  10-ти  месячных  исследований  заявили, что  пока  не  уверены, является  ли  это  частью  того  самого  корабля. А  позже (через  3  года без  результативных  выводов) отдали  это  на  хранение  в  музей  одной  из  баз   ЦРУ, откуда   оно  бесследно (никаких  следов  взлома) и  благополучно  исчезло почти  полвека  спустя…  Лично  я  думаю, бревно  оттуда  просто  без  лишнего  шума  убрали, чтобы  не  посрамиться…

  


  Ниже  оставляю  армянский  вариант  для  знающих  армянский  из  вашей  редакции: опубликовать  её  в  таком  же  иронично-саркастическом  виде  в  Армении  пока  не  удаётся : к  «академичному»  же  варианту  даже  приступать  не  хочу:- не  к  такому  достойна  эта  тема.      

 

                                            Ռոբերտ   Գաբրիելյան

 «դժվար  է  մութ  սենյակում  սև  կատվին  գտնելը , հատկապես՝ եթե  նա  այդտեղ  չէ »    

ԱՐԱՐԱՏՅԱՆ   ԲԼԵՖ                                                                                   

   Ո՞րտեղ  է  գտնվում  Արարատ  լեռը , գիտե՞ք: Չէ՝  մի՛  շտապեք  պատասխանել , թեև , իրոք ,  խոսքը  եբրայեցոց  հեքիաթների  ժողովածու  «աստվածաշնչում»  հիշատակվող  այն  լեռան  մասին  է ,   որի  վրա  Նոյ  անունով  ոմն  հայտնի  մեկի  հայտնի  նավն  է , իբր , ժամանակին , տնկվել:                                                                                                                        Եբրայեցոց  ապուպապերը  «Արարատի  լեռներ»  ասվածն  էլ  են  իմացել , որը  ոչ  թե  ամբողջ  հայկական  լեռնաշխարհին , այլ  այնտեղ  գտնված  Կորդուք  գավառին  է  վերաբերել , Ասորեստանի  հյուսիսային  սահմանին  գտնող  նույն  այդ  շրջանի  լեռներին:

Բայց  դե , հարգելիներս , լեռը  հո  պիտի  որ  մե՛կը  լիներ , այնպե՞ս  չէ.  հո  չեր  կարող  հարյուր- հարյուրհիսուն  մետրանոց  նավը  «փռքվել» , ասենք , մի  ծայրով  մի  տեղ , իսկ  մյուսով , ասենք , մի  քանի  կիլոմետր  հեռու  գագաթներին: Էլ  չասած ,  թեկուզ  որ՝  միայն  Կորդուքի , բոլո՛ր  գագաթներին՝  միաժամանա՛կ...       Չէ , իրոք . - եբրայական  «ազնիվ»  հեղինակները  այդքան  չափը  չէին  անցնի , չէ՞... Եկեք մենք՝ հայերս , ովքեր  նրանց  աստվածա  «փչին»   «Սասունցի  Դավիթ»  էպոսից  տրիլիո՛ն  անգամ  ավելի  լուրջ ենք վերաբերվում  (ինձ  «տեսականորեն»  այդպիսիքի  շարքին  եմ  դասեցի. չէ՞  որ  Նոյի  և  այլնի  մասին  այդ  ամբողջը  «մաթեմատիկորեն  դիցուքել  եմ» արդեն) , ուրեմն , «հոգով-սրտով  հավատամք» նաև  ա՛յս  անգամ. պայմանավորվեցի՞նք՝  Արարատ  լեռան  վրա, որը Կորդուքի՛  լեռներում  է  գտնվում. - պատումը , վերջիվերջո , իրե՛նցն  է ,- դա   հո  մե՞նք  չենք  «թխել»...                                                    Գիտեմ-գիտեմ («լսում  եմ») ձեր  բողոքը.- «բա  Մասի՞սը...»: Չէ՞  որ ,  ի  տարբերություն  տուրիստների  մեծ  մասի , մենք , հայերս  հո  գիտե՛նք. Մասիսը , գոնե՝ չափերով ,  ավելի  «Արարատական»  է , քան  բոլոր  Արարատները  միասին  վերցրած. Ավստրալական  «պզուկը» (գուցե  թե  «երրորդ  էշելոնի»  որոշ  կրետիններ  էլ այնտե՛ղ  են  փնտրում այն  նույն  նավը...) եթե  տնկենք  բնատիպարայինի (Կորդուքյանի) վրա , էլի՛  Մեծ  Մասիսին  չի  հասնի՝  հազիվ  «մի  պնթիկ»՝ Սսի՛ց  կանցնի  միայն...                                                                         Բայց  նախ  տեսնենք , թե  այդ  ո՞ր  չարամիտն  այնպես  «զոմբիացրեց»  հայ  ժողովրդին («քեզ  ո՞վ  ծեծեց , Մա՜րո  ջան...») , որ  այժմ , իրենց  «հայ-ժող»-ի  գիտակ  ներկայացնողների  միլիոնավո՛ր  գլխաքանակներում , ովքեր  Ավարայրի  բոլոր  մասնակիցների  կենսագրությունը  կպատմեն  ավելի  մանրամասնորեն , քան  իրենց  սեփական  անցյալն  են  հիշում , դժվարությամբ  են  երևում  նրանք , ովքեր  տեղյակ  են , որ  մինչև  մ. թ.  հինգերորդ  դարը  թերևս  միայն  դիվահարների  ու  հարբեցողների  զառանցանքներում  կարող  էր  Մասիսը  «շշկռվել» - «Արարատ»  դառնալ:                                                                                       «Հասկանալի»  է , որ  երբ  Հայաստանն  արդեն  մեկընդմիշտ  կորցրեց  Կորդուքը , շատերի՛  հայացքներն  ուղղվեցին  դեպի  փառապանծ , վեհազդու  Մասիսը...         Առաջիններից  մեկն  էր , գուցեև՝ հենց  առաջինը - ամենաճարպիկը՝ հայտնի  պոռոտախոս ու կրոնական  մոլագար  Կորյունը , ով  հայտարարել է (գրել  է) . - «եթե  ուզում  եք  իմանալ՝ Մասի՛սն  է  հենց  Արարատ  սուրբ  լեռը»...          Պատկերացնու՞մ  եք. երբևիցե  «Արարատ»  չեղած  ու  չանվանված  Մասիսը... «եթե  ուզում  եք» , ինչու՞  ոչ՝  «Արարատ»  էլ ,  «Ջոմոլունգմա»  էլ , տո  հենց... «սարի  թաղ»  էլ , պարզվում  է  որ , կարելի՛  է  անվանել: Կարևորը՝       «իմանալ  ուզելը»  կամ  պարզապես  «ուզե՛լն»  է  հո...  Մի  տեսակ  «բնականորեն»  էլ  ենթադրվում  է , որ  նա  «ի  վերուստ  ստացած»  «գյու՛տ»  է  հրապարակում , «լուսավորելով  տգետներին»: Իսկ  ովքե՞ր  էին  այդ  ժամանակների  այդ  «տգետները»:                                                                                                                         Ըստ  «գիտության  մարմնացում»  Կորյունի (որքան  ինձ   հայտնի  է  , նա  Մասիսի  հարցում  «նմանս  չունեցող»  էր  դեռևս...) , «տգետ»  էին  բոլոր  ժողովուրդների , այս  թեմային  վերաբերող ,  բոլո՛ր  գիտելիքները . այդ  թվում  նույնիսկ՝ բնաղբյուրները  գրառողներինը՝ հրեաներինը  և  կորդուքյան  «Արրեդի», «Արարադ» լեռը  արձանագրած  ասորեստանյան  սեպագրերի  հեղինակները: Լա՛վ  է  դեռ , որ  այդպիսիք  համարվեին  «թեթևակի  շեղվողները»՝ Նիմուշ - Նիցիրի  կամ  Ջուդիի  վրա  «վայրեջքային  տարբերակները»՝ հարավային , մերձմիջագետքյան  շրջանում , բայց  Մասի՞սը , ըստ  Խորենացու՝ մինչ  «Մասիս»  կոչվելն՝ անանու՛ն  այդ  լեռը... Էհ՝  եթե  կարելի  է  այդպես  վարվել , ապա , նույն  «տրամաբանությամբ» , ինչու՞  չի  կարելի  «նոյի  տապան»  փնտրել ...  Ավստրալակա՛ն  Արարատի  վրա , ի՞նչ  տարբերություն , թե  երբվանից  է  այն  կոչվել  Արարատ: «Արարատ» ( է )՝ ուրեմն  և՝ Արարա՛տ - «նույնինքն»  է՝  որ  կա  (ու  եղել  էլ  է , իհարկե)...                                                                                                 Իսկ  ի՞նչ  են  հաղորդել  առանձին  նախորդող  հեղինակները: Գուցե  նրանցից  մի - երկուսն  էլ ,  կամ՝ լա՛վ , գոնե  մեկը  «տերտերա-կորյունականին»  համընկնող  տվյալ  է  փոխանցել... . - ո՛չ , «թանկագիններս» . -մնացյալու՛մ  էլ ոչ  մի նման  բան չեն    պատմում... (նշում  եմ  Արտակ  Մովսիսյանի  ներկայացրածից . - Բերոսոս , Ալեքսանդր  Բազմավեպ , Աբյուդենոս , Հիերոնիմոս  Եգիպտացի , Մնասեաս , Նիկողայոս  Դամասկոսցի , Եվսեբոս  Կեսարացի , Օլիմպիոդորոս  Փիլիսոփա , Հովսեփոս  Փլաբիոս...):                                                                                                Բայց  մեզ , իհարկե , հետաքրքրում  են  «մինչկորյունյան»  հայկակա՛ն  աղբյուրները: Պատմահոր  համոզմունքին  ծանոթացանք: Իսկ  ի՞նչ  է  հաղորդել  ամենահայտնի  ու  ամենաարհեստավարժ  հին  հայ  աշխարհագրագետը՝ Անանիա  Շիրակացին: Ճի՛շտ  գուշակեցիք .  նա  էլ , վստահորեն , Կորդուքում  նշել  է  Արարադ  լեռը , իսկ  Մասիսն   իր  տեղում՛  է , և  այլ  անուն  էլ՝ չունի՛...     Դե , իսկ  նրանց , ովքեր  տեսել  են  «մայր  աթոռ»-ում  գտնվող  և  «նոյան  տապանի  մասունք»  կոչված  փայտի  կտորտանքը , թերևս , կհետաքրքրի  դրա  ծագումը: Եվ  թե՝  ումի՞ց  է  գալիս  այդ  ցախակտորի՝  հայտնի  նավից  մնացած  լինելու  հիմնավորումը: Պարզվում  է , որ  սկզբնաղբյուրը  Փավստոս  Բուզա՛նդն  է , մյուսները  պարզապես    կրկնողնե՛րն  են . ինչպես  հաճախ  է  պատահում՝  մեծամասամբ՝ «փչացած  հեռախոսային» , «էպիգոնիկ»: Ինչու՞: Ահա , ինքներդ  դատեք:                                                                                                                            Բուզանդը  պատմում  է  բառացիորեն  հետևյալը. - «Այն  ժամանակները  Մծբինի  մեծ  եպիսկոպոսը ... աստվածընտիր  մի  մարդ (պարսիկ  լինելով  հանդերձ) , վեր  կացավ  իր  քաղաքից , որպեսզի  գա  հասնի  Հայոց  լեռները , Սարարադ  լեռը , որ  գտնվում  էր  Այրարատյան  տերության  սահմաններում , Կորդվաց  գավառում:»: Ամբողջը  չեմ  մեջ  բերի . «Սարարադ-Արարատի»  ստորոտի՛ց  վերցրած  հենց  այդ  փայտի  կտորն  է , որը  հայ  տերտերները  ցույց  են  տալիս  ու...  այո-այո՝ մատները  տնկելով  Մասիսի՛ վրա , «առա՛նց  աչքերը  ճպելու»  իսկ  ասում  են . -«ա՜յ  տեսեք  Արարատը. սրա  լանջից  է  Հակոբոս  հայրապետը  վերցրել»... Ժամանակին  նրանք  Մասիսի  փեշին , Ակոռի  գյուղի  մոտ  վանք  էին  կառուցել  և  բոլոր  միամիտներին  հավատացնում  էին , իբր  հենց  այդտեղից  է  Հակոբոսը  հայտնի  փայտը  գտել: Այս  վանքն  ու  գյուղը  ավելի  ողբերգական  ճակատագիր  ունեցան (բնակիչներով  ու  մնացյալով  հանդերձ  կուլ  գնացին  երկրաշարժի  հարուցած  խորխորատին) , քան  ամերիկյան  տասնամսյա  արշավախմբի  «ձեռքբերումը»՝ ևս  մի  «փայտանյութ» , որը  նրանք  «սրբությամբ»  պահպանում  էին  ԿՀՎ- ի  պահոցներում  և  որն  այնտեղից , համարյա  կես  դար  անց  «անհետացավ» . - անձամբ  ես  կարծում  եմ , որ  դրանց  «անհետացման»  մի  ռացիոնալ  պատճառ  կար  միայն. ինչ-որ  կերպ  «խելքներին  էր  հասել»    իրենց  այդ  «գյուտի»  ամբողջ  ծաղրելի  անհեթեթությունը...                                             Սրանցից  առաջինների  լպիրշ  ստասիրությունը , հետագայինների  էլ՝  անհուսալի  տգիտությունը , գումարվելով  Կորդուքի՝  հայաստանից  անվերադարձ  անջատվելու  ավելի  քան  մեկուկես  հազարամյակի  հարուցած  պատմական  (ժողովրդական)  հիշողության  կորստին , հնարավոր  դարձրեցին  մի  կեղծ  իրողություն , որի  անհեթեթության , երկերեսանի  պոռոտախոսության  աստիճանը  հայտնի  է  միայն  քիչթեշատ  տեղյակ  ազնիվ  մի  բուռ  հայերի  ընդամենը:                                                                                                         Ինտերնետի  այլալեզու  էջերում  վերոհիշյալը  կամ  ավելին  քիչ  թե  շատ  արտացոլված  է , ի  համոթս  ազգովի  «պատմագետ»  ինքնահորջորջ  մեր  ծաղրածուական  ծամածռության՝  հայալեզու՛  էջերում:                                                             Մե՛ր  ժողովրդի  զոմբիացումը  և  ինքնազոմբիությունը  շարունակվում  է .  համարյա  անհնար  է  գտնել  հայերի , ովքեր  հեգնական  ժպիտով  կնայեն  «Արարատի»  վրա  տապան  փնտրողների  կամ  «գտնողների»  վրա , Այվազովսկու  «Նոյն  իջնում  է  Արարատից»  կտավի  վրա  , ՀՀ  գերբի  տգետ  բլեֆի  վրա , տուրիստների՝ «օ՜, սա  բիբլիական  Արարա՞տն  է...»  բացականչության  վրա...             


Посмотреть и оставить отзывы (20)


Последние публикации на сопряженные темы

  • Фильм "Столетие"
  • FAQ по СССР
  • Кто и за что клевещет на Сталина и СССР?
  • Как построить богатую страну с честной и народной властью? Или зачем нужен научный атеизм?
  • Достижения атеистического СССР

    Пришествий на страницу: 176

  • 
    ПРОЕКТЫ

    Рождественские новогодние чтения


    !!Атеизм детям!!


    Атеистические рисунки


    Поддержи свою веру!


    Библейская правда


    Страница Иисуса


    Танцующий Иисус


    Анекдоты


    Карты конфессий


    Манифест атеизма


    Святые отцы


    Faq по атеизму

    Faq по СССР


    Новый русский атеизм


    Делитесь и размножайте:




    
    Copyright©1998-2015 Атеистический сайт. Материалы разрешены к свободному копированию и распространению.